یادداشت؛
هرمز؛ نقطه فشار ایران بر اقتصاد غرب
مدیریت تنگه هرمز در دست نیروهای مسلح ایران، فشار بر بازار انرژی غرب را به ابزار قدرت و برگ برندهای در معادلات سیاسی جهان تبدیل کرده است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیرافلاک»، مهدی اسماعیلی تحلیلگر مسائل سیاسی نوشت: آمریکا از پیش از انقلاب اسلامی و بهصورت مشخص پس از پیروزی انقلاب، همواره با ابزارها و روشهای مختلف به دنبال تغییر نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران بوده است. این اقدامات در مقاطعی از طریق فشارهای نظامی، در برخی موارد با ایجاد فتنه و اختلافات داخلی و در مواردی نیز با تأثیرگذاری بر دستگاه محاسباتی جامعه و تغییر نگرش افکار عمومی دنبال شده است.
آمریکاییها در برخی مقاطع تلاش کردند با رویکردی غیرمستقیم و به تعبیر رهبر شهید، با استفاده از روکش مخملی که دستی چدنی در زیر آن پنهان شده بود، اهداف خود را دنبال کنند، اما در دوره ریاستجمهوری فعلی آمریکا، این هدف بهصورت آشکارتری مطرح شد و مقامات آمریکایی صراحتاً از تغییر نظام سیاسی ایران سخن گفتند.
ابزار اصلی آمریکا برای تحقق این هدف، استفاده از راهبرد جنگ ترکیبی بوده است؛ از جنگ هشتساله گرفته تا جنگهای بعدی، ایجاد فتنههای داخلی و بهویژه اعمال فشار اقتصادی و تحریمها، همگی در چارچوب تضعیف جمهوری اسلامی و تغییر ساختار سیاسی کشور دنبال شدهاند. هدف اصلی این فشارها، تغییر جهتگیری نظام جمهوری اسلامی و در نهایت تحقق خواستههای آمریکا بود.
امروز پس از ۴۷ سال و چند دهه تحریم و فشار، شاهد شکلگیری ظرفیتهایی در کشور هستیم که برخلاف محاسبات دشمن عمل کرده است، به تعبیر رهبر عزیزمان، از دل مشکلات و آتشی که دشمنان ایجاد کردند، ققنوسی سر برآورده که امروز سایه آن برای دشمنان موجب نگرانی شده است. یکی از نمونههای روشن این موضوع، مسئله تنگه هرمز و مدیریت آن است که امروز در اختیار نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران قرار دارد.
ما آثار و پیامدهای این مدیریت در روند رفتوآمد و ورود و خروج کشتیها از تنگه هرمز را در عرصه بینالمللی مشاهده میکنیم؛ بهگونهای که این تحولات بر قیمت حاملهای انرژی در کشورهای اروپایی و بهویژه آمریکا تأثیر ملموسی گذاشته است.
امروز شاهد هستیم مردمی که در آمریکا نسبت به جنایات دولتمردان خود در نقاط مختلف جهان، از جمله فلسطین، لبنان، افغانستان، عراق و سایر کشورها واکنش چندانی نشان نمیدادند و در برابر بسیاری از این تحولات بیتفاوت بودند، اکنون به دلیل فشارهایی که در حوزه معیشت و زندگی روزمره خود احساس میکنند، واکنش متفاوتی نشان دادهاند.
یکی از جلوههای این تغییر رویکرد را در انتخابات آمریکا مشاهده کردیم؛ جایی که بخشی از رأیدهندگان در اعتراض به سیاستهای دولت مستقر در قبال جنگ با ایران و افزایش قیمت حاملهای انرژی و فشارهای اقتصادی ناشی از آن، به این نتیجه رسیدند که باید حزب حاکم را تغییر دهند تا شاید از این طریق بتوانند شرایط زندگی خود را اصلاح کنند و زمینه توقف جنگ یا تغییر راهبردهای دولت آمریکا فراهم شود.
تمام این تحولات نشان میدهد جمهوری اسلامی ایران توانسته است از همان ابزارهایی که آمریکا طی چند دهه علیه نظام و مردم ایران به کار گرفته بود، برای تأثیرگذاری بر معادلات داخلی کشورهای مقابل استفاده کند. در واقع، آمریکاییها سالها به دنبال تغییر نظام سیاسی ایران بودند، اما امروز شاهد نوعی تغییر در جهتگیری سیاسی و جریان حاکم در خود آمریکا و رژیم صهیونیستی هستیم.
این موضوع در حقیقت همان مفهومی است که رهبر شهید بر آن تأکید داشتند؛ اینکه غلبه جمهوری اسلامی بر آمریکا باید یک غلبه نرمافزاری باشد. یکی از جلوههای مهم این غلبه نرمافزاری نیز تأثیرگذاری بر افکار عمومی و تحولات انتخاباتی است.
امروز ما توانستهایم در عرصهای که میتوان آن را میدان اثرگذاری نرمافزاری دانست، بر محاسبات طرف مقابل تأثیر بگذاریم. حتی رئیسجمهور آمریکا و افرادی که به دولت ترامپ منتسب هستند نیز به تأثیر جنگ با ایران و به طور مشخص مسئله انرژی و تنگه هرمز بر تغییر گرایش رأیدهندگان آمریکایی و کاهش حمایت از حزب جمهوریخواه اشاره کردهاند.
گاهی در داخل کشور برخی افراد با نگاه سطحی این موضوع را مطرح میکنند که باید از این اهرم صرفنظر کنیم یا اینکه افزایش قیمت نفت و حاملهای انرژی بهاندازهای نبوده که بتواند آثار قابلتوجهی بر اقتصاد جهانی داشته باشد و حتی ممکن است برای خود ما نیز مشکلاتی ایجاد کند.
اما تغییر جهتگیری بخشی از رأیدهندگان آمریکایی و کاهش حمایت از جمهوریخواهان در انتخابات، نشان داد که اهرمی که جمهوری اسلامی ایران در اختیار دارد، میتواند بسیار مؤثر باشد. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم این آثار در یک بازه زمانی حدود هشتماهه خود را نشان داده است. اگر این روند ادامه پیدا کند و در ماههای آینده و حتی در یک یا دو سال آینده استمرار داشته باشد، ممکن است شاهد یک فروپاشی سیاسی در جوامع اروپایی و ایالات متحده آمریکا باشیم.
بنابراین کاملاً روشن است که امروز مسئولان کشور باید از ظرفیتی که ایجاد شده، به بهترین شکل استفاده کنند. ما باید ابزار قدرت خود را که بهعنوان یک سلاح بازدارنده و نامتقارن در برابر حجم عظیم تسلیحات و بودجه نظامی آمریکا در اختیار داریم، حفظ کنیم و برای تثبیت هرچه بیشتر و افزایش بهرهوری از این ظرفیت برنامهریزی داشته باشیم.
البته موضوع اصلی همچنان تابآوری ملت ایران است و در کنار آن، مسئولان نیز باید از این فرصت بهدرستی استفاده کنند. ضرورت دارد باتدبیر، برنامهریزی و اتخاذ راهبرد مبتنی بر مقاومت، تابآوری و ایستادگی، شرایطی فراهم شود که بتوانیم به سمت بازدارندگی حداکثری حرکت کنیم و نقش خود را در معادلات منطقهای و بینالمللی بیش از گذشته تثبیت کنیم.
همانطور که سیاست دفاعی کشور از رویکرد صرفاً پدافندی به سمت رویکرد آفندی و تهاجمی حرکت کرده است، باید در سایر عرصهها نیز از ظرفیتهای موجود برای تقویت موقعیت کشور استفاده کنیم. همچنین لازم است با پافشاری بر حقوق ملت ایران و شروطی که مسئولان کشور برای این تقابل و هرگونه توافق احتمالی مطرح کردهاند، با استحکام و قاطعیت بر مواضع خود بایستیم.
همانطور که در یک بازه زمانی حدود هشتماهه شاهد تأثیرگذاری این مقاومت بر معادلات نرمافزاری و تغییر جریانهای سیاسی در کشورهای مقابل بودیم، قطعاً با استمرار مقاومت در مدیریت تنگه هرمز و همراهی و تابآوری ملت ایران، میتوان انتظار داشت تحولات و دستاوردهای دیگری نیز رقم بخورد.
امروز جنگ، جنگ تابآوری است و هر طرفی که بتواند ایستادگی و مقاومت بیشتری داشته باشد، در نهایت دست برتر را خواهد داشت. ملت ایران باید با حفظ وحدت، انسجام و روحیه مقاومت در میدان حضور داشته باشد و مسئولان نیز باتدبیر و استفاده صحیح از ظرفیتهای راهبردی کشور، مسیر تقویت بازدارندگی را دنبال کنند. با استمرار این رویکرد، پیروزی نهایی از آن ملت ایران و جمهوری اسلامی ایران خواهد بود.
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!