- گروه : اجتماعی
- شماره : 14226
۸۰۰ میلیارد تومان تا پایان کابوس فاضلاب؛
تصفیه‌خانه نورآباد پس از ۱۵ سال تکمیل نشد
تصفیه‌خانه فاضلاب نورآباد پس از ۱۵ سال هنوز به بهره‌برداری نرسیده و تکمیل تجهیزات آن به تأمین اعتبار گره‌خورده است؛ پروژه‌ای با پیشرفت ۹۶ درصدی که چشم‌انتظار تعیین بانک عامل است.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «سفیرافلاک»، برای مردم دلفان، ماجرای تصفیه‌خانه فاضلاب شهر نورآباد قصه‌ای تکراری از وعده‌های فصلی و فرسایش زمان است. پس از تملک زمین‌های تصفیه‌خانه در جنوب غربی شهر و سال‌ها خاک خوردن نقشه‌ها روی کاغذ، کلنگ عملیات اجرایی این پروژه سرانجام در سال ۱۳۹۰ بر زمین نشست؛ روزهایی که قرار بود شهر خیلی زود از شر رهاسازی فاضلاب خام در بستر رودخانه خلاص شود اما تورم‌های پیاپی، اعتبارات قطره‌چکانی و تعطیلی‌های مکرر کارگاه، سازه‌های بتنی حوضچه‌ها را سال‌ها زیر آفتاب زاگرس دست‌نخورده باقی گذاشت.
در تمام این سال‌ها، بیش از ۹۰ درصد شبکه جمع‌آوری فاضلاب شهری اجرا شده بود، اما به دلیل نبود پالایشگاه مرکزی، همه این حجم آلودگی یک‌جا به کام «بادآور» ریخته می‌شد؛ شریانی که نه‌تنها چهره شهر را دگرگون کرد، بلکه سلامت باغ‌ها و اراضی کشاورزی پائین‌دست را که معیشت صدها خانوار روستایی به آن وابسته است، به مخاطره انداخت.
امروز پس از گذشت بیش از یک دهه رکود، تکاپویی در کارگاه این طرح عمرانی دیده می‌شود؛ هرچند هنوز هم گره‌های کور مالی و اداری مانع از شنیده‌شدن صدای پای آب زلال در این دشت است.
روایت شهروندان از بحران مسیل بادآور
«بادآور» در واقع یک مسیل فصلی است که در بخش عمده‌ای از سال خشک بوده و جریان دائمی ندارد، اما اکنون به مسیری برای عبور پساب‌های انسانی و صنعتی تبدیل شده است. بوی زننده و چهره کدر این رواناب که در بستری خشک جریان دارد، تنها بخشی از فاجعه‌ای است که ساکنان حاشیه آن هر روز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در گفتگو با کشاورزان منطقه، نگرانی از آینده محصولات کشاورزی موج می‌زند؛ محصولاتی که آبیاری آن‌ها با پساب‌های رهاشده، نه‌تنها سلامت مصرف‌کنندگان، بلکه آینده اقتصادی این منطقه کشاورزی محور را تهدید می‌کند.
ساکنان این منطقه می‌گویند تماشای مسیلی که به‌جای آب زلال، فاضلاب سیاه را به پائین‌دست می‌برد، دیگر به یک درد کهنه تبدیل شده است. برای بسیاری از خانواده‌هایی که در همسایگی این مسیر آلودگی زندگی می‌کنند، این تصفیه‌خانه صرفاً یک طرح عمرانی نیست؛ بلکه نمادی از امید برای داشتن هوای سالم و محیطی بهداشتی است. آن‌ها می‌پرسند چرا پروژه‌ای که مستقیماً با سلامت عمومی و امنیت غذایی منطقه در ارتباط است، باید این‌چنین در پیچ‌وخم اعتبارات گرفتار شود؟ اهالی دلفان معتقدند بادآور که از ارکان حیاتی دشت است، با استمرار این وضعیت، فرصت احیای خود را برای همیشه از دست خواهد داد.
گزارش فرماندار از وضعیت پروژه
سید رضا سلامتی، فرماندار دلفان در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک دررابطه‌با آخرین وضعیت پروژه تصفیه‌خانه فاضلاب نورآباد اظهار داشت: تصفیه‌خانه نورآباد از پروژه‌های پیشنهادی مهم شهرستان است؛ این طرح ۹۶ درصد پیشرفت فیزیکی دارد و کارهای ساختمانی و سازه‌ای آن تقریباً به پایان رسیده است.
وی با تأکید بر حساسیت‌های زیست‌محیطی حاکم بر این پروژه افزود: مهم‌ترین تأثیری که این پروژه دارد، نجات مهم‌ترین مسیل شهرستان و شاید تنها رواناب آن است که اکنون تحت‌تأثیر مستقیم پساب‌های شهری قرار دارد. باغات زیادی در پائین‌دست هستند که سلامت آن‌ها برای ما بسیار مهم بوده و پروژه به همین دلیل به‌شدت فعال است.
فرماندار دلفان عنوان کرد: تأمین مالی این پروژه کلان در دلفان، از طریق ظرفیت «ماده ۵۶» پیگیری شده است. در این راستا، مبلغ ۵۰۰ میلیارد تومان اعتبار به کمک مدیرکل آب‌وفاضلاب لرستان و با پیگیری مدیریت ارشد استان برای این طرح در نظر گرفته شده است. بااین‌وجود، به نظر می‌رسد چالش اصلی فعلاً تعیین بانک عامل برای تزریق نقدینگی است تا خرید و نصب تأسیسات نهایی شود.
وی با ابراز امیدواری نسبت به رفع موانع موجود بیان کرد: بنابراین است که بانک عامل مشخص شود تا بتوانند تأسیسات را نصب کنند. ما امیدوار هستیم که ان‌شاءالله با وعده‌ای که داده شده است، این پروژه در نیمه اول سال ۱۴۰۶ این پروژه به بهره‌برداری برسد.
روایت متولیان از پیشرفت فنی
نورالدین نوریزدان، مدیرعامل شرکت آب‌وفاضلاب لرستان نیز در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک اظهار داشت: عملیات اجرایی تصفیه‌خانه فاضلاب نورآباد از سال ۱۳۹۰ کلید خورد، اما متأسفانه کمبود و عدم تخصیص به‌موقع اعتبارات، روند تکمیل آن را برای سال‌های متمادی با رکود مواجه کرد.
وی در مورد پیشرفت این پروژه افزود: آنچه به‌عنوان پیشرفت پروژه اعلام می‌شود، بر اساس تفکیک بخش‌های فنی است. در حال حاضر عملیات ساختمانی پروژه ۹۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد، اما اعدادی که در مورد درصدهای پایین‌تر مطرح می‌شود، مربوط به بخش‌های مکانیکی و سایر زیرساخت‌هاست که به‌تناسب پیشرفت هر بخش متفاوت است.
مدیرعامل شرکت آب‌وفاضلاب لرستان عنوان کرد: ظرفیت نهایی این تصفیه‌خانه ۱۶ هزار مترمکعب در شبانه‌روز تعریف شده است که می‌تواند بخش عمده‌ای از بار آلودگی‌های شهری را تصفیه کرده و آب را با استاندارد محیط‌زیستی به طبیعت بازگرداند.
وی با تأکید بر اینکه اکنون فاز عملیات مکانیکال آغاز شده است، گفت: پیمانکار بخش الکترومکانیکال پروژه تعیین شده و عملیات اجرایی این بخش نیز آغاز شده است تا زنجیره تکمیل تصفیه‌خانه کامل شود.
نوریزدان تصریح کرد: برای تکمیل نهایی و بهره‌برداری از این تصفیه‌خانه به ۸ هزار میلیارد ریال اعتبار نیاز داریم و در صورت تحقق این میزان اعتبار، پروژه سال آینده قابل‌بهره‌برداری است و تمام مقدمات برای افتتاح آن فراهم خواهد شد. او تأکید کرد که در صورت تأمین نقدینگی، بخش‌های الکترومکانیکال به‌سرعت نصب شده و امکان تست نهایی فرایند تصفیه فراهم می‌گردد.
فرجام این طرح نیمه‌تمام
واقعیت این است که سازه‌های بتنی تصفیه‌خانه نورآباد بخش آسان‌تر ماجرا بوده‌اند و آزمون اصلی این پروژه درست در مرحله تجهیزات الکترومکانیکی رقم می‌خورد؛ مرحله‌ای گران‌قیمت که وابستگی شدیدی به نقدینگی دارد.
اختلاف زمانی میان وعده بهره‌برداری سال آینده از سوی متولیان آبفا و افق نیمه اول سال ۱۴۰۶ از سوی فرمانداری، گویای آن است که همه چیز به یک متغیر وابسته است: «سرعت پرداخت تسهیلات ماده ۵۶ توسط بانک عامل». اگر این ۵۰۰ میلیارد تومان در گیرودار بروکراسی‌های بانکی بلوکه نماند، نورآباد می‌تواند پس از نزدیک به دو دهه چشم‌انتظاری، شاهد پاکیزگی بستر بادآور و تضمین سلامت محصولات کشاورزی دشت دلفان باشد؛ در غیر این صورت، این زخم کهنه باز هم بر تن محیط‌زیست منطقه باز خواهد ماند.
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
برچسب‌ها
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر می‌گذارید!
شما همچنین ممکن است دوست داشته باشید
