به گزارش خبرنگار گروه چندرسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک، از همان روزی که در مسیر زندگی‌ات قرار گرفتم، حس کردم واژه‌ای عاشقانه در من زاده شد. من مصرعی ساده بودم، اما با آمدن تو، به بیتی ماندگار تبدیل شدم؛ بیتی که معنایش را از نگاهت می‌گیرد و قافیه‌اش را از لبخندت.

با تو، راهی شدیم به‌سوی بهشت. نه آن بهشتِ دور و دست‌نیافتنی، که همان بهشتی که در دل‌های عاشق و مؤمن برپا می‌شود. در کنار تو رستگار شدم، در صداقت و همراهی، در ایمان و امید.

صدای تو لهجهٔ شیراز داشت و گرمای حضورت رنگِ بیروت. از همان آغاز، قصهٔ عشق ما، قصه‌ای مشترک شد؛ دو کبوتر، هم‌پرواز و هم‌پیمان، در سفری که مقصدش روشنی بود.

روزهای دانشگاه، زیباترین روزهای عمرمان بود؛ غروب‌هایی که بوی کتاب می‌داد، خنده‌هایی که لابه‌لای حرف‌های آرمان‌خواهانه‌مان می‌درخشید. گام‌به‌گام تا کتابخانهٔ شهر می‌رفتیم، و میان بحث‌های ساده‌مان از عشق می‌گفتیم، از وطن، از ایمان، از رؤیای فردایی بهتر.

تو می‌گفتی مسیر آسان نیست. من می‌دانستم، اما ایمان داشتم تا زمانی که دستت در دستان من است، سختی‌ها شیرین می‌شوند. قول دادم که در این راه بمانم، و ماندم، در اشک، در لبخند، در دعا.

روزی، خبر غزه را شنیدیم. دل تو لرزید و اشک در چشمانت نشست. من نیز با تو گریستم. همان لحظه تصمیم گرفتیم بی‌تفاوت نباشیم؛ سهم کوچکمان را در یاریِ دل‌های شکسته ادا کنیم. و از آن روز، حال و هوایمان بهاری شد، چون دانستیم عشق، فقط در نگاه عاشقانه نیست؛ در همدلی با رنج دیگران هم هست.

در یکی از همان شب‌های آرام، گفتی:
«این جهان جای کوچکی است، کاش می‌شد به عرش سر بزنیم...»
و من لبخند زدم:
«راست گفتی، معصومه... بگو، دوست‌داری چگونه پر بزنیم؟»

آن شب، در سکوت، خیال پرواز ما را تا بهشت برد. جایی که عشق، غزل می‌شود و ایمان، قافیهٔ ماندگاری. پنج بیت پاک و زلال از دلِ ما برخاست و شد نوری برای فردای خانه‌مان.

و حالا، بازگشته‌ام به خانه. مادر با لبخندی آرام به استقبالم آمده است. شکر می‌کنم که فراق به پایان رسیده، و در دل، نوری از آرامش می‌درخشد. می‌شناسم اینجا را... رواق‌ها، ایوان‌ها، بوی آشنا و صدایی که از عمق جان می‌آید:

السلام علیک یا شاه‌چراغ...