به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک، راهیان نور نامی لبریز از معناست؛ سفری از خاک تا افلاک، روایتی از روزهای آتش و ایمان، از جبهه‌های جنوب و غرب کشور، جایی که جوانان این سرزمین در برابر ستمگرترین چهره‌های تاریخ ایستادند و با خون خویش، حماسه ماندگار عشق و ایثار را رقم زدند.

راهیان نور سفری زمینی است برای جستجوی ستارگانی آسمانی؛ جایی که نور، عشق و ایثار درهم‌آمیخته و پیوندی ابدی یافته‌اند. در این سرزمین مقدس، هنوز صدای فریاد «یا حسین» در باد می‌پیچد و افق‌های جنوب و غرب، آینه‌دار جان‌های سرافرازند.

این سفر بیش از آنکه تفریحی باشد، یادگاری است از مردان و زنانی جاودانه که برای دفاع از خاک مادری، آرام جان دادند تا امروز ما بدانیم چه کسانی رفتند تا ایران بماند. هر وجب از این خاک، تکه‌ای از روشنایی حقیقت است که در خون شهیدان تجلی‌یافته و تا همیشه جاودان است.

کاروان‌های راهیان نور تنها برای دیدن رهسپار نمی‌شوند، بلکه برای فهمیدن می‌روند؛ تا از مردان دیروز، درس استقامت و از خاک‌های خیس از خون، بوی ایمان را بیاموزند. در جنوب، جایی که آفتاب بر خاک خسته می‌تابد، دل‌ها مسیر را از شهدا می‌پرسند و هر سنگر، هر تپه، آئینه‌ای از ایمان و غیرت است که رنگ‌وبوی عاشورایی دارد.

حرکت کاروان راهیان نور شهرستان بروجرد، آئینی فرهنگی و زیارتی است که هر سال باهدف بازدید از مناطق عملیاتی جنوب و غرب کشور و آشنایی با رشادت‌های رزمندگان دفاع مقدس برگزار می‌شود. دانش‌آموزان و اقشار مختلف مردم در این سفر، پیوندی دوباره میان دیروز و امروز می‌بندند و با شوروشوق، عهد خود را با شهدا تازه می‌کنند.

دانش‌آموزان بروجردی با دستانی که هنوز بوی دفتر و قلم می‌دهد، بر خاک مطهر شهیدان دست می‌کشند؛ خاکی که عطر خون در آن پیچیده و یاد جوانانی را زنده می‌کند که روزی با دلی آکنده از ایمان، جان در راه وطن نثار کردند.

روایت دانش‌آموزان از سفر به سرزمین نور

یکی از دانش‌آموزان بروجردی با چهره‌ای آمیخته به دلتنگی از تجربه حضورش گفت: در خانواده‌ای بزرگ شدم که تمایلی به سفرهای راهیان نور نداشتند. وقتی گفتم می‌خواهم در این سفر شرکت کنم، با مخالفت شدید روبه‌رو شدم. هیچ امیدی به رفتن نداشتم، اما شنیده بودم که شهدا هیچ‌گاه دست رد به سینه مشتاقان نمی‌زنند. به شهید مهدی نقوی، از شهدای پدافند بروجرد که سال گذشته در حمله رژیم صهیونیستی به شهادت رسید، توسل کردم. چند روز پیش از اعزام، به گلزار شهدا رفتم و از دل خواستم که راهی شوم. همان شب، شهید نقوی را در خواب دیدم که لبخند می‌زد. صبح فردایش، از مدرسه تماس گرفتند که یک نفر انصراف داده و اگر بخواهم، می‌توانم جایگزین شوم. آن‌قدر برایم عجیب بود که باورم نمی‌شد خانواده هم موافقت کردند. این سفر برایم درسی بزرگ بود؛ آموختم که در مسیر ایمان هیچ در بسته‌ای نیست و باید با امید گام برداشت.

شلمچه زیارتگاه عاشقان

رها مرادی، یکی دیگر از دانش‌آموزان عنوان کرد: سرزمین جنوب، احساسی فراتر از مکان و زمان دارد. وقتی قدم در خاک شلمچه گذاشتم، حس کردم در آغوش تاریخم. نمی‌توانستم بی‌تفاوت باشم؛ هر وجب از این خاک، بوی خون جوانانی را می‌داد که برای آزادی، اقتدار و امنیت ایران جنگیدند. آنان با خدای خود پیمانی بستند که با خون امضا شد. شلمچه فقط یک مکان نیست، زیارتگاهی است که خداوند جور دیگری به بندگان خاصش نگاه می‌کند. آنجا فهمیدم معنای حقیقی عشق، تسلیم در برابر اراده الهی است.

آرامش و تامل در دل خاک جنوب

دانش‌آموز دیگری با نگاهی آرام گفت: راهیان نور دلم را پر از آرامش کرد. هر وجب از خاک جنوب، برایم یادآور ایمان و عشق رزمندگان بود. وقتی از یادمان‌ها بازمی‌گشتم، نگاهم به زندگی تغییر کرده بود؛ احساس کردم دلم رنگ خدایی گرفته است. امروز قدر امنیت و آرامش کشور را بیش از همیشه می‌دانم و آرزو دارم این حس ناب همیشه با من بماند.

دلِ جا مانده در خرمشهر

در مسیر بازگشت، یکی از دانش‌آموزان با چشمانی نمناک بیان کرد: دلم هنوز در خرمشهر جامانده است؛ در میان یادمان‌هایی که بوی ایثار و خون می‌دهند. آنجا، هر آجر و هر دیوار از ایمان می‌گوید. هنوز صدای یا حسین رزمندگان در گوشم می‌پیچد. احساس می‌کنم سبک شده‌ام؛ انگار روحم میان خاک‌ریزهای آن دوران پرواز می‌کند و از غبار دنیا رها شده‌ام. امروز بیشتر از همیشه می‌دانم که شهدا زنده‌اند و ما در سایهٔ آن‌ها زندگی می‌کنیم.

راهیان نور برای دانش‌آموزان تنها یک سفر نیست؛ پیمانی دوباره است میان نسل دیروز و امروز، میان خون و قلم، میان آگاهی و ایثار. جوانانی که با امید، ایمان و عشق گام در این مسیر می‌گذارند، نگین‌های درخشان فردای ایران‌اند؛ یادگاران خاکی که از خون روئیده و با نور جاودانه شده است.

انتهای خبر/