به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیرافلاک»، هر روز یک حکمت از نهج‌البلاغه حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) را می‌خوانیم.

وَ قَالَ علی (علیه‌السلام): النَّاسُ فِي الدُّنْيَا عَامِلَانِ، عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِلدُّنْيَا، قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْيَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ، يَخْشَى عَلَى مَنْ يَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَ يَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ، فَيُفْنِي عُمُرَهُ فِي مَنْفَعَةِ غَيْرِهِ؛ وَ عَامِلٌ عَمِلَ فِي الدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا، فَجَاءَهُ الَّذِي لَهُ مِنَ الدُّنْيَا بِغَيْرِ عَمَلٍ، فَأَحْرَزَ الْحَظَّيْنِ مَعاً وَ مَلَكَ الدَّارَيْنِ جَمِيعاً، فَأَصْبَحَ وَجِيهاً عِنْدَ اللَّهِ، لَا يَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَةً فَيَمْنَعُهُ.

روش برخورد با دنيا (اعتقادى، اخلاقى):

و درود خدا بر او، فرمود: مردم در دنيا دو دسته‌اند، يكى آن كس كه در دنيا براى دنيا كار كرد و دنيا او را از آخرتش بازداشت، بر بازماندگان خويش از تهيدستى هراسان و از تهيدستى خويش در امان است، پس زندگانى خود را در راه سود ديگران از دست مى‌دهد.

و ديگرى آن كه در دنيا براى آخرت كار مى‌كند و نعمت‌هاى دنيا نيز بدون تلاش به او روى مى‌آورد، پس بهره هر دو جهان را چشيده و مالک هر دو جهان مى‌گردد و با آبرومندى در پيشگاه خدا صبح مى‌كند و حاجتى را از خدا درخواست نمى‌كند جز آن كه روا مى‌گردد.

انتهای خبر/