به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیرافلاک»، حجت‌الاسلام ناصرالرضا ضیایی‌نیا، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی لرستان نوشت: برای درک صحیح حرکت سیدالشهدا (ع)، ضروری است که نگاهی تمدنی به عاشورا داشته باشیم، اگر این نگاه را نداشته باشیم از فهم عمق حرکت امام حسین (ع) عاجز خواهیم ماند، دلیل این ادعا آن است که حتی برخی از نزدیکان امام حسین (ع) در زمان خودشان نیز نتوانستند این حرکت را به درستی درک کنند زیرا نگاهشان به امام معصوم، نگاهی تمدنی و فراتاریخی نبود.

برای مثال، ابن عباس که از نزدیکان امام بود، به جای همراهی با ایشان، به نصیحت پرداخت و گفت این حرکت را انجام ندهید و به سمت عراق نروید زیرا کشته خواهید شد اما امام حسین (ع) امام معصوم است، فراتر از زمان و مکان می‌نگرد و افق دید ایشان از سال ۶۱ هجری فراتر رفته و تا دامنه قیامت را در بر می‌گیرد.

امام حسین (ع) به یاران خود فرمود: «اگر با من بیایید به فتح و پیروزی می‌رسید و هر کس باز ماند به فتح و پیروزی نخواهد رسید» و این در حالی است که مسیر این فتح و پیروزی از دل شهادت اتفاق می‌افتد.

این فتح، همان تأثیر جاودانه حرکت سیدالشهدا (ع) است که در طول تاریخ، تمام انسان‌های آزاده جهان را در برابر ظلم نگه داشته است و حرکت سیدالشهدا (ع) سبب شده تا انسان‌های آزاده در برابر ظلم بایستند و مقاومت کنند.

تمام این حرکت‌ها از جمله همراهی مردم در انقلاب اسلامی ایران، حضور مردم در جبهه‌های جنگ هشت ساله و حضور مردم در خیابان‌ها همه با تأسی از مکتب امام حسین (ع) رقم خورده و این نگاه در جبهه‌های مقاومت نیز ادامه دارد.

این حرکت تمدنی در اربعین نیز، یک اجتماع عظیم جهانی را رقم زده است که به نظام تمدنی آینده متصل می‌شود، در این تمدن، خبری از الگوهای تمدن مادی نیست، این نگاه تمدنی به ظهور متصل می‌شود و تمدنی را رقم می‌زند که با محوریت سیدالشهدا (ع) شکل گرفته است.

در زیارت عاشورا، این نگاه تمدنی به خوبی نمایان است، مصیبت سیدالشهدا (ع) محدود به زمان و مکان نیست و در زیارت عاشورا می خوانیم که «مُصیبَةً ما اَعْظَمَها وَ اَعْظَمَ رَزِیَّتَها فِی الاِْسْلامِ وَ فی جَمیعِ السَّمواتِ وَ الاَْرْضِ.» یعنی مصیبت ایشان در تمام آسمان‌ها و زمین اثر گذاشته است.

بنابراین نگاه ما نباید محدود به زمان و مکان واقعه کربلا باشد و اگر بخواهیم به حرکت سیدالشهدا (ع) ملحق بشویم، باید حتماً در این مسیر ابتلای به مصیبت با سیدالشهدا (ع) یکی شویم تا از یک جهت ظهور و نظام تمدنی رخ دهد و از جهت دیگر هم در آخرت ما در آن نعمت ابدی با سیدالشهدا (ع) محشور باشیم.