به گزارش گروه ورزشی پایگاه خبری تحلیلی «سفیرافلاک» محمدرسول خاصیان، مسئول مسابقات هیات ورزش روستایی و بازی‌های بومی و محلی استان لرستان نوشت: انسان همان‌گونه که برای زنده ماندن به هوا، آب و غذا نیاز دارد تا سلامت جسمی خود را تضمین کند، برای پرورش روح نیز، لازم است که ورزش را در برنامه خود قرار دهد تا علاوه بر پُر کردن اوقات فراغت، سلامت روح داشته باشد.

انسان‌ها در هر عصری از زندگی، با توجه به شرایط و امکانات موجود در اطراف خود دست به تهیه، طراحی و ساماندهی یک‌سری سرگرمی‌ها در قالب بازی و ورزش زده‌اند که بازی‌ها و ورزش‌های بومی و محلی آن منطقه نام گرفته‌اند و بازی‌های بومی را نشانه فرهنگ و آداب و رسوم آن مردم می‌دانند.

مردم لرستان هم همان‌طور که در تمام زمینه‌ها سرآمد بوده‌اند، از نظر بازی‌ها و ورزش‌های بومی و محلی نیز غنی بوده و بازی‌ها و ورزش‌های زیادی برای خود ایجاد کرده است که بازی‌های بومی و محلی به خاطر ساده بودن از نظر فضا و امکانات و در دسترس بودن، برای عموم مردم در هر سن و سالی نسبت به ورزش‌ها و بازی‌های کلاسیک، کم‌هزینه بوده و به دلیل شرایط خاص خود دارای شور، نشاط و هیجان وصف‌ناپذیری هستند.

در زمانی که بازی‌های کلاسیک، رایانه‌ای و مجازی در بین مردم وجود نداشت، همین بازی‌های بومی و محلی بودند که افراد هر منطقه و روستا را دور هم جمع کرده و با ساعت‌ها شرکت و حضور فعال در این بازی‌ها علاوه بر پُر کردن اوقات فراغت تماشاگران، به پرورش روح و جسم خود و حتی جلوگیری از سایر انحرافات اجتماعی افراد کمک می‌کرد.

بازی‌ها و ورزش‌های بومی و محلی دارای ویژگی‌های منحصر به فردی می‌باشند که می‌توان از مهیج بودن، آسان بودن، در دسترس بودن، کم هزینه بودن، قابل اجرا بودن آن‌ها در اکثر مکان‌ها و مناطق، نیاز نداشتن به امکانات و وسایل زیاد، عدم محدودیت‌های سنی و ایجاد حس مسئولیت‌پذیری در گروه اشاره کرد.

بازی‌های بوی و محلی در زمان خود بخشی از زندگی مردم بوده و حتی در مراسمات خاص همچون عروسی‌ها به نمایش گذاشته می‌شدند، مثلاً قیقاچ که سوارکاران سوار بر اسب و با داشتن اسلحه در مراسم حضور پیدا می‌کردند و با تیراندازی و سوارکاری شور و حال وصف‌ناپذیری به مراسم عروسی می‌دادند و یا جوانان بعد از اتمام مراسم عروسی در حاشیه روستا به بازی‌هایی مانند دال‌پلان، کلو رونکی سرون، غاز قلنگ و یا دیگر بازی‌ها می‌پرداختند؛ اما متاسفانه با گذشت زمان و حضور و بروز بازی‌های کامپیوتری و مجازی عرصه بر بازی‌های بومی و محلی تنگ شده و اگر وضعیت با همین آهنگ پیش برود، آنچه که معرف فرهنگ و آداب و رسوم قوم کهن این استان می‌باشد به فراموشی سپرده خواهد شد و برای نسل‌های آینده هیچ از آن‌ها باقی نخواهد ماند.

لذا آنچه که بر دوش دغدغه‌مندان، سنگینی می‌کند این است که قبل از محو شدن و از بین رفتن این بازی‌ها، مسئولان مربوطه با کمک گرفتن از کارشناسان این حوزه و پدر بزرگ‌ها و مادربزرگ‌های دیارمان به‌خصوص روستائیان که شناسنامه این بازی‌ها و ورزش‌ها هستند، دست به اقداماتی همه‌جانبه زده و با ثبت آن‌ها در قالب کتابچه، این بازی‌ها را مکتوب نمایند. 

استان لرستان در بحث بازی‌های بومی و محلی چه از باب تعداد و چه از نظر محتوا و تنوع، در جایگاهی قابل ملاحظه می‌باشد، به‌طوری که در همین راستا بیش از ۱۸۰ بازی در لرستان شناسایی شد که متاسفانه اکثر مردم فقط اسم این بازی‌ها را به یاد داشتند و از قوانین و شکل بازی چیزی نمی‌دانستند؛ اما با مراجعه به بعضی از روستاهای دور افتاده که هنوز بعضی از این بازی‌ها را انجام می‌دهند، قوانین آن‌ها مکتوب شد.

بازی‌های بومی و محلی برای اینکه از خاطر پاک نشوند، باید ابتدا احیاء و سپس به مردم و نسل جوان معرفی و شناخته شوند تا در جایگاه واقعی خود که قسمتی از آن معرف آداب، رسوم و فرهنگ استان با مردمان خون‌گرم و مهمان‌نوازش است، قرار گیرد.