به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیرافلاک»، حجت‌الاسلام محمدجواد چراغی، کارشناس مسائل دینی نوشت: حرکت امام حسین علیه‌السلام صرفاً یک واقعه تاریخی نیست، این حرکت محدود به سرزمین کربلا و زمان سال ۶۱ هجری نمی‌شود بلکه تا عصر انتظار و ظهور حضرت بقیه الله الاعظم (عج) ادامه دارد و سفینه و کشتی امام حسین علیه‌السلام همچنان در حرکت است و انسان‌ها را به ساحل رستگاری می‌رساند.

فرهنگ عاشورا یک واقعه تاریخی صرف نیست، بلکه یک فرهنگ زنده و پویاست که در این فرهنگ، انسان‌ها کمال‌گرا می‌شوند، رشد می‌کنند و تعالی می‌یابند و می‌بینیم هر ساله شور و هیجان ارادتمندان به حضرت اباعبدالله علیه‌السلام افزایش می‌یابد و این نشان‌دهنده زنده‌بودن این فرهنگ و حرکت است.

پرچم قیام امام حسین علیه‌السلام به پرچم قیام حضرت بقیه الله الاعظم (عج) متصل می‌شود و پیوندهای متعددی میان این دو وجود دارد و یکی از آن‌ها همین انسان‌ساز و هویت‌ساز بودن است؛ فرهنگ عاشورا، فرهنگ هویت‌ساز و انسان‌سازی است که انسان‌ها را تربیت می‌کند و به کمال می‌رساند.

مردم در زمان حضرت اباعبدالله علیه‌السلام سه دسته بودند، دسته اول مردمی بودند که امام حسین علیه‌السلام‌ را می‌شناختند، بصیرت و آگاهی داشتند، پای ایشان ایستادند، در کربلا به شهادت رسیدند و الگویی بی‌بدیل برای همه ادوار تاریخ شدند.

دسته دوم مردمی بودند که امام را شناختند، اما و سازوکار کافی برای یاری ایشان را نداشتند، این گروه پس از شهادت امام حسین علیه‌السلام آگاه شدند و بصیرت پیدا کردند که چرا امام را یاری نکردند، همین امر باعث قیام توابین شد اما بصیرت آنان دیر حاصل شد و نتوانستند در زمان مناسب اقدام کنند.

دسته سوم گروهی کوردل و دور از بصیرت‌ بودند که کار از بصیرت و آگاهی آن‌ها گذشته بود، سیدالشهدا علیه‌السلام در روز عاشورا با آنان صحبت کرد، اما آنان مانع می‌شدند که کلام نورانی امام به دل‌هایشان بنشیند، سروصدا و هلهله می‌کردند و نمی‌گذاشتند آگاهی و بصیرت از جانب اباعبدالله علیه‌السلام به آنان برسد.

به‌طوری که حضرت در مورد دسته سوم فرمودند شکم‌هایشان از حرام پر شده و دل‌هایتان مهروموم گشته است و نمی‌توانید حق و حقانیت را تشخیص دهید؛ بنابراین بصیرت و آگاهی به کسانی می‌رسد که زمینه‌های لازم را در خود ایجاد کنند.

پیوندهای عصر عاشورا و عصر انتظار، پیوندهایی عمیق و ادامه‌دار هستند. اگر کسی می‌خواهد در عصر حاضر بابصیرت و آگاهی کامل باشد و نقش مؤثری در عصر غیبت ایفا کند، لازم است تاریخ سال ۶۱ هجری (سال شهادت امام حسین علیه‌السلام) را عمیق مطالعه کند تا به پاسخ‌ها و چرایی‌های لازم برسد و بصیرت موردنیاز برای ایفای نقش در عصر انتظار را به دست آورد.