از میراث مادربزرگ تا توانمندسازی زنان؛
بانوی لرستانی که با فرش، گرههای زندگی میگشاید
مژگان منصوریراد، با تکیه بر میراث دیرین فرشبافی، مسیری برای استقلال زنان ویسیان ساخته است. او با هر گره بر دار فرش، نه تنها یک طرح هنری، بلکه راهی برای گشودن گرههای اقتصادی و اجتماعی زندگی زنان منطقه میآفریند.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «سفیرافلاک»، در سکوت روستاهای ویسیان، جایی که صدای ضربههای دار فرش، ضربآهنگ زندگی است، روایتی از عشق، هنر و از خودگذشتگی شنیده میشود. روایتی که قهرمان آن، زنی است که یاد گرفته چگونه با تاروپود نخها، آیندهای روشنتر برای دیگران ببافد.
هنرهای سنتی همواره فراتر از یک صنعت، حافظه تاریخی و هویت فرهنگی هر سرزمین بودهاند؛ میراثی که در تاروپود تاریخ میتپد و نهتنها زیبایی، بلکه اصالت و ریشههای یک ملت را بازتاب میدهد. در شهرستان چگنی، در دل منطقه ویسیان، مژگان منصوریراد، بانویی که عشق به هنر را از چشمان مادربزرگ خود آموخت، نشان داده است که چگونه میتوان از یک سنت قدیمی، مسیری برای توانمندسازی زنان و شکوفایی اقتصادی یک منطقه ساخت.
از علاقه دوران کودکی تا شروع دوباره فعالیت
مژگان منصوریراد متولد سال ۱۳۵۹، اکنون در جایگاهی ایستاده که نامش با «اشتغالزایی» گرهخورده است، اما ریشههای این موفقیت در خاطرات دوردست کودکی نهفته است. او در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری «سفیرافلاک» با نگاهی لبریز از خاطره میگوید: علاقه من به این هنر، هدیهای بود که از مادربزرگم دریافت کردم. زمانی که او با پشمریسی و رنگرزی، جانی دوباره به نخها میبخشید، من با چشمانی کنجکاو و قلبی مشتاق، تماشایش میکردم. تا پیش از ۱۱ سالگی بوی پشم و رنگهای طبیعی، فضای خانه ما را پرکرده بود.
اگرچه باگذشت زمان و پس از فوت مادربزرگ، این هنر در خانواده او کمرنگ شد، اما شعله اشتیاق هرگز خاموش نشد. مژگان در ۲۸ سالگی، با شرکت در دورههای تخصصی فرشبافی مدرن و با بهرهگیری از تجربیات خالهاش، دوباره به دنیای تاروپود بازگشت؛ اما این بار نهفقط برای خود، بلکه برای تمام زنان روستای خود.
آموزش فرشبافی باهدف اشتغالزایی زنان
از سال ۱۳۹۳، مژگان منصوریراد مسیر خود را از یک هنرمند به یک معلم و مربی تغییر داد. او میدانست که آموزش این هنر، صرفاً یک فعالیت اقتصادی نیست، بلکه راهی برای حفظ هویت و ایجاد استقلال برای زنان روستایی است. او با همکاری نهادهایی چون سپاه و بسیج محله، کلاسهایی را در دورترین نقاط برگزار کرد.
وی با تأکید بر نگاه خیرخواهانه خود میافزاید: هدف من از برگزاری این کلاسها، کسب درآمد نبود. میخواستم این هنر اصیل در میان نسلهای جدید فراموش نشود. برای همین، کلاسها را با کمترین هزینه و حتی در اردوهای جهادی بهصورت کاملاً رایگان برگزار کردم تا حتی بانوان در مناطق محروم نیز بتوانند با این هنر، دستشان را بهسوی استقلال اقتصادی دراز کنند.
ثمره این تلاشهای خستگیناپذیر، آماری خیرهکننده است: آموزش بیش از ۶۰۰ هنرجو و ایجاد زمینه اشتغال برای بیش از ۲۰۰ بانوی منطقه که اکنون بامهارت و افتخار، محصولات خود را تولید میکنند.
حمایت خانواده در مسیر پیشرفت
موفقیتهای مژگان، تنها محصول تلاشهای انفرادی او نیست؛ بلکه نتیجه یک همافزایی خانوادگی زیباست. همسر او که خود از هنرمندان صاحبنام در زمینه فرش و تابلوفرش است، در مسیر آموزش و برگزاری آزمونهای فنی و حرفهای، پشتیبان اصلی اوست. امروز، این خانواده نهتنها در بافت، بلکه در نظارت بر کیفیت و ارتقای سطح کیفی هنر فرشبافی منطقه نیز فعال هستند و دختر مژگان نیز گامبهگام در این مسیر، در کنار خانوادهاش قدم برمیدارد.
چالشهای بازار فروش محصولات فرشبافی
مژگان از نخستین تجربه خود میگوید؛ اولین تابلویی که با دستان لرزان اما پر از عشق بافت، طرح مکه و مدینه بود. او با نگاهی واقعبینانه به چالشهای موجود، از نبود بازار دائمی و مشخص برای عرضه محصولات هنرمندان سخن میگوید. او معتقد است استان لرستان ظرفیتهای بینظیری برای صادرات فرش دارد، اما این امر نیازمند حمایت جدی مسئولان، ایجاد بسترهای فروش مدرن و برنامهریزیهای کلان برای معرفی هنر لرستان به بازارهای جهانی است.
کمک به جهیزیه نوعروسان با صندوق «حضرت زینب (س)»
اما آنچه مژگان را از یک کارآفرین معمولی متمایز میکند، بخش پنهان و نورانی زندگی اوست. او معتقد است اگر فرشبافی بتواند گرههای تاروپود را به هم پیوند دهد، او نیز میتواند گرههای زندگی دیگران را بگشاید.
او با مدیریت یک فروشگاه، تلاش میکند با فروش اقساطی و بدون دریافت هیچگونه ضمانت یا سفته، جهیزیه نوعروسان کمبرخوردار را تأمین کند.
وی عنوان میکند: در مغازه من، صندوقی با نام حضرت زینب (س) وجود دارد. ما از طریق این صندوق، هدایایی برای تکمیل جهیزیه دخترانی که توان مالی ندارند، تهیه میکنیم. برای من، دعای خیر یک مادر یا یک خانواده، ارزشمندتر از هر سفته و ضمانتی است.
روایت مژگان منصوریراد، فراتر از توصیف فرآیند بافت یک فرش است؛ این داستان، روایت زنی است که یاد گرفته چگونه با هر گرهای که روی دار میزند، گرهای از مشکلات اجتماعی و اقتصادی گشوده شود. او به ما میآموزد که هنر، وقتی با خیرخواهی گره میخورد، از یک فعالیت اقتصادی به یک رسالت انسانی تبدیل میشود.
فرشبافی برای مژگان، تنها گرهزدن نخها نیست؛ بلکه پیونددادن امید به دستها، و پیونددادن ثروت به ارزشهای انسانی است. او همچنان با هر گره جدید، تنها یک طرح هنری خلق نمیکند، بلکه بخشی از آینده روشنتر زنان و دختران منطقه را میبافد.
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
برچسبها
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!