به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک، فاطمه بیرانوند فعال رسانه‌ای نوشت: تأمین آب پایدار و سالم، از بدیهی‌ترین حقوق شهروندی است؛ حقی که نه‌تنها به رفاه عمومی، بلکه به‌سلامت، کرامت انسانی و زندگی روزمره شهروندان گره‌خورده است. بااین‌حال، در بخش‌هایی از شهر خرم‌آباد، به‌ویژه محدوده ناصرخسرو، این حق به یک مطالبه حل‌نشده و فراموش‌شده تبدیل شده است؛ مسئله‌ای که سال‌هاست بدون راهکار مؤثر باقی‌مانده و مردم را با شرایطی مواجه کرده که هر روز زندگی را برایشان دشوار می‌کند.

قطعی‌های مکرر و روزانه آب، به یک‌رویه عادی بدل شده است. در بسیاری از روزها، آب یک یا حتی دو بار در طول روز قطع می‌شود. این قطعی‌ها معمولاً بدون اطلاع‌رسانی قبلی رخ می‌دهند و ساکنان محله را در انجام ساده‌ترین امور روزمره، مانند شست‌وشو، تهیه غذا و مصارف خانگی با مشکل روبه‌رو می‌کند. آنچه این بحران را نگران‌کننده‌تر می‌کند، مزمن بودن آن است؛ این وضعیت نه ناشی از حادثه‌ای مقطعی، بلکه یک مشکل تکرارشونده است که سال‌ها ادامه داشته و به نظر می‌رسد راه‌حل آن نیز نادیده گرفته شده است.

کیفیت آب، چالش جدی دیگری است. گزارش‌های مردمی و مشاهدات میدانی نشان می‌دهد آب در بسیاری از روزها، به‌ویژه پس از بارندگی، کدر و گل‌آلود است. مصرف آن برای شرب یا مصارف بهداشتی با تردید همراه شده و شهروندان ناچارند روش‌های جایگزین پیدا کنند تا سلامتشان به خطر نیفتد. پیامد مستقیم این شرایط، تحمیل هزینه‌های مضاعف است. مردم این منطقه برای مصارف خانگی، یا باید دستگاه تصفیه آب خریداری کنند یا آب‌معدنی تهیه کنند، درحالی‌که این هزینه‌ها فشار مالی قابل‌توجهی به خانوارها وارد می‌کند.

سؤال اصلی این است که چرا در منطقه‌ای با موقعیت مرکزی و برخوردار شهری، چنین مشکل ابتدایی سال‌هاست بدون راه‌حل باقی‌مانده است؟ اگر شبکه آب‌رسانی در این محدوده با مشکل فرسودگی، فشار پائین یا ضعف زیرساخت مواجه است، چرا تاکنون برنامه‌ای شفاف، زمان‌بندی‌شده و قابل‌ارزیابی برای اصلاح آن ارائه نشده است؟ سکوت یا پاسخ‌های کلی، نه‌تنها مسئله را حل نمی‌کند، بلکه به فرسایش اعتماد عمومی دامن می‌زند و مردم را بااحساس نادیده‌گرفته‌شدن و بی‌توجهی مدیریت شهری مواجه کرده است.

این وضعیت نشان می‌دهد که بحران آب فراتر از یک مشکل فنی است؛ این یک ناکارآمدی سیستمی است که زندگی مردم را تحت‌فشار مستقیم قرار داده است. تداوم بحران، نتیجه ضعف در برنامه‌ریزی زیرساختی و عدم اولویت‌بندی منابع است. اصلاح شبکه فرسوده، افزایش ظرفیت تأمین، پایش کیفیت آب و اطلاع‌رسانی شفاف به مردم، اقداماتی نیست که نیازمند طرح‌های پیچیده یا فناوری‌های دست‌نیافتنی باشد؛ بلکه بیش از هر چیز نیازمند اراده مدیریتی و پاسخگویی واقعی است.

شرکت آب‌وفاضلاب و مدیریت شهری باید به‌جای وعده‌های کلی و تکراری، شفاف درباره وضعیت شبکه، دلایل قطعی‌ها و زمان‌بندی اصلاحات گزارش دهد. ادامه این وضعیت زندگی روزمره مردم را تحت‌فشار قرار می‌دهد، هزینه‌ای مستقیم بر دوش شهروندان می‌گذارد و اعتماد عمومی را خدشه‌دار می‌کند.

شهروندان منتظر عمل‌اند، نه حرف و وعده. اصلاح فوری، پایدار و شفاف شبکه آب، تنها راه پایان‌دادن به این بحران و بازگرداندن اعتماد مردم است. تا زمانی که این اقدام صورت نگیرد، زندگی در مرکز شهر همچنان با کم‌آبی، نگرانی و زحمت همراه خواهد بود و حقوق اولیه مردم، نادیده گرفته خواهد شد.