حالت تاریک
  • یکشنبه, 1402/12/06 شمسی | 2024/02/25 میلادی
وصیتنامه شهید «پرویز چنگایی‌نژاد»

هدف شهدا را از یاد نبرید

هدف شهدا را از یاد نبرید

شهید «پرویز چنگایی‌نژاد» در وصیت‌نامه خود نوشته است: روحانیت را فراموش نکنید و به همسایه‌ها محبت و نیکی کنید، شهدا و هدف آن‌ها را همواره از یاد مبرید.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سفیرافلاک، شهید پرویز چنگایی‌نژاد اول فروردین ۱۳۳۸، در شهرستان خرم‌آباد به دنیا آمد. پدرش اختیار و مادرش نصرت نام داشت. تا اول راهنمایی درس خواند. سال ۱۳۵۹ ازدواج کرد و صاحب دو پسر و یک دختر شد. به عنوان گروهبان دوم ژاندارمری در جبهه حضور یافت. نهم فروردین ۱۳۶۳، در آبادان بر اثر اصابت ترکش به سر و صورت، شهید شد. مزارش در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

 

این شهید والامقام در بخشی از وصیت‌نامه خود اینگونه نوشته است:

پدر و مادرم مرا ببخشید که چند جمله به عنوان وصیت یا سفارش برای شما رقم می‌زنم زیرا که خود در متن اجتماع بوده و می‌بینم که مبارزه‌ای خونین که دنباله رو مبارزات صدر اسلام یعنی یک طرف حق و یکی باطل، یکی نور و یکی ظلمت و فرشته سیرتان در مقابل دیو صفتان قرار گرفته و این نبرد همچنان استمرار و ادامه می‌یابد و این ما هستیم که باید در این امتحان آزمایش داده و راه خود را انتخاب کنیم و من براساس و مبنای این سخن گهر بار بزرگ مرد عالم بشریت یعنی علی(ع) که می‌فرماید:

((کالموت فی حیاتکم مقهورین و الحیوه فی موتکم قاهرین))

یعنی مرگ در آنگونه زندگی‌است که شما مغلوب باشید و زندگی در آن مرگی است که غایب باشید.

راه خود را تشخیص و آن را نصب‌العین خود قرار داده و با انتخاب این خط و راه و پیمودن آن در صف پیکارگران راه حق قدم برداشته و تا قطره‌ای خون در بدن دارم با ملحدان و بعثیان کافر و جنایتکاران شرق و غرب مبارزه بی‌امان خود را ادامه می‌دهم زیرا خداوند می‌فرماید کسانی را که در صفوف متحد و فشرده در راهش پیکار می‌کند دوست دارد و بعد از شهادت برای آنها روزی قرار داده است و جزء زندگانی محسوب می‌شوند.

ولاتحسن الذین قتلو فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون

این راه من بود و من به شتاب می‌روم.

پدرم. افتخار بر تو که کارگری و زحمت‌کشی چنین زندگی را تقدیم اسلام عزیز و انقلاب و امام نمودی.

مادرم. از تو می‌خواهم بعد از شهادت من مانند کوه مقاوم و در مقابل روبه صفتان و دیو سیرتان و منافقین مویه و زاری نکنی و موی پریشان ننمائی زیرا فرزند تو در راه اعلای اسلام عزیز و افتخار و سربلندی برای کشور شهید و این فرصتی است بس گرانبها که نصیب هر کس نمی‌شود.

همسرم. از تو می‌خواهم با بردباری و صبر و شکیبایی بر مصائب با تدبیر غلبه‌یابی و فرزندان خردسالم را با الفبای انقلاب آشناسازی و درس رشادت و سربازی در راه اسلام عزیز را به آنها بیاموزی و آنان را مسلمان و پیرو قرآن بارآوری و از همه شما می‌خواهم امام را دعا کنید و او را تنها نگذارید گوش به فرمان او بوده وحدت کلمه را حفظ کنید.

روحانیت را فراموش نکنید و به همسایه‌ها محبت و نیکی نمائید شهدا و هدف آنها را همواره از یاد مبرید گوش به یاوه گوئی‌های منافقان و بیگانگان ندهید. سربازان اسلام را تشویق و معلولین را دلداری دهید همواره به یاد خدا باشید و در پایان از شما می‌خواهم از جای من از همه اهل فامیل و آشنایان حلالیت طلبید خداحافظی می‌نمایم ضمناً از مال دنیا چیزی به کسی بدهکار یا کسی به من حقیر بدهکار نمی‌باشد.

انتهای خبر/

لینک کوتاه خبر

نظر / پاسخ از